ΟΙ ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ

Η μητέρα είναι ένα πολύ δυναμικό και ανεξάρτητο άτομο. Το μυαλό της είναι θηλυκό, γεννάει ιδέες όλη την ώρα, ωστόσο η τόλμη και η αυταρχικότητά της θυμίζουν στρατηγό. Θα ήταν καλύτερα αν είχε γεννηθεί άντρας. Έτσι θα είχε επιβάλει τις απόψεις της και θα είχε πραγματοποιήσει πολλά σχέδιά της, που έμειναν στάσιμα, επειδή σκόνταφταν στην υπογραφή του συζύγου, που δεν ήταν διαθέσιμη. Απ’ αυτή την άποψη, οι δύο σύζυγοι της μητέρας μου μάλλον εμπόδιο ήταν στο δρόμο της.

Και οι δυο τους, ωστόσο, πέθαναν μόλις πέρασαν τα εξήντα. Κι αν τον πρώτο, τον πατέρα μου, τον είχε χωρίσει νωρίς, ελπίζοντας σε κάποιον καλύτερο, όταν αποδήμησε ο δεύτερος, βρισκόταν και η ίδια σε μια ώριμη ηλικία, αργά για καινούργια πλάνα για τον περισσότερο κόσμο. Μια φορά σκέφτηκα πως η πορεία της ως συζύγου στη ζωή ήταν προδιαγεγραμμένη, και της το είπα: «Αχ, μαμά. Όποιον και να διάλεγες από τους δύο, πάλι χήρα θα έμενες». Εννοούσα, φυσικά, ότι θα έμενε μόνη, χωρίς παρέα. Με κάρφωσε με αυστηρό βλέμμα και με ρώτησε σιβυλλικά: «Έτσι λες;» Υποθέτω, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ότι δεν της άρεσε αυτή η εικόνα για τον εαυτό της, να είναι μια γυναίκα αδύναμη, που έχει την ανάγκη ενός άντρα.

 Αφού πέρασε η επιβαλλόμενη περίοδος πένθους, η μητέρα άρχισε να οδηγεί συστηματικά το αυτοκίνητο, να απολαμβάνει τον καφέ της με τη συνοδεία σιγαρέτων, και να ανακαινίζει το πατρικό της στην εξοχή. Όταν όλα ήταν έτοιμα, μας ανακοίνωσε ότι θα μετακόμιζε εκεί οριστικά. Ανησυχούσαμε αν μετά από μια ολόκληρη ζωή στην πόλη, θα κατάφερνε να προσαρμοστεί στην επαρχία, και ελπίζαμε ότι θα μοίραζε το χρόνο της ανάμεσα στην εξοχή και στην πόλη, όπου βρισκόμαστε τα παιδιά και τα εγγόνια της.

Σύντομα αποδείχτηκε ότι δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ανησυχίας. Πέρα από την ενασχόληση με το σπίτι, η ενέργειά της διοχετεύθηκε στη φύση. Απόχτησε λαχανόκηπο όπου καλλιεργούσε λαχανικά της εποχής και όλων των ειδών τα μυρωδικά. Ένα ορνιθοτροφείο και μερικές χήνες προστέθηκαν στις ασχολίες της, ενώ την ‘οικογένεια’ συμπλήρωσε μία καρπερή γατούλα με έξι πανέμορφα γατάκια, που προς μεγάλη της χαρά, έτρεχαν να την υποδεχτούν, μόλις φαινόταν στο δρομάκι την καθορισμένη ώρα φαγητού, και την ακολουθούσαν σαν υπάκουα σκυλάκια!

Σύντομα, όμως, εξαφανίστηκαν και οι ελπίδες μας να μας επισκέπτεται στην πόλη. Βεβαίως, είχαμε επίγνωση ότι όπως δεν υπήρξε ποτέ η συμβατική μαμά, δεν θα γινόταν ούτε η συμβατική γιαγιά και ηλικιωμένη, αλλά και πάλι δυσκολευόμαστε να δεχτούμε ότι όλη της η ζωή ήταν τώρα ο λαχανόκηπος και τα πουλερικά, και ότι δεν περίσσευε καθόλου χρόνος για μας. Τα φυτά, έλεγε με τρόπο αυταρχικό που ουδεμία αντίρρηση ή διαμαρτυρία σήκωνε, χρειάζονταν συνεχή φροντίδα και η ίδια έπρεπε να είναι πάντα παρούσα, ώστε να τα προφυλάξει από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, όσο για τα ζωντανά, έπρεπε να έχουν τροφή και νερό σε καθημερινή βάση. Κανείς δεν μπορούσε να αναλάβει το καθήκον αυτό με τη δική της υπευθυνότητα.

 Και κατέληγε με την υπόδειξη να την επισκεφτούμε εμείς για να μας δει και να μας δώσει και το μερίδιό μας από τη σοδειά. Για ποιο λόγο άλλωστε κουραζόταν, αν όχι για να εφοδιάσει εμάς με φρέσκα λαχανικά και αυγά; Δεν είχε νόημα να μιλήσουμε για τις απαιτήσεις της οικογένειας, της εργασίας, των παιδιών του καθενός από μας. Τα δικά μας λεγόμενα ήταν υπό αμφισβήτηση, τα δικά της ποτέ.

Σε μια τέτοια επίσκεψή μου, ταξίδι-αστραπή, το περασμένο Καλοκαίρι - το μεσημέρι έφτασα και το επόμενο πρωί θα έφευγα - πέρα από την ώρα του απογευματινού καφέ, ελάχιστο άλλο χρόνο περάσαμε μαζί. Ήταν πολύ απασχολημένη με όλον αυτόν τον καινούργιο κόσμο που είχε δημιουργήσει και για τον οποίο ένιωθε πολύ περήφανη. Για να μάθω τα νέα της και να της μεταφέρω τα δικά μου, πήγαινα ξοπίσω της τρέχοντας, επειδή παρά την ηλικία της περπατάει πολύ γρήγορα και με στητό παράστημα, τόσο που μόλις το αντιλήφθηκα, έπαψα να ανησυχώ για το κάπνισμα και την υγεία της.  

Τη συνόδευσα, λοιπόν, μέχρι το φαρμακείο, όπου αγόρασε φάρμακα για δυο τρεις μόνους και ανήμπορους  ‘ηλικιωμένους’. Από κοντά της, στη συνέχεια, για να ταϊσει και να ποτίσει όλα τα ζωντανά, να συγκεντρώσει και να κλείσει στα σπιτάκια τους τις χήνες και τις κότες, προσέχοντας να μην της επιτεθεί ένας ωραίος αλλά μαχητικός πετεινός.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, κι ενώ είχε πια σκοτεινιάσει για τα καλά, ήμουν σίγουρη πως είχαν τελειώσει οι κάθε είδους ασχολίες της και θα είχαμε επιτέλους την ευκαιρία να περάσουμε οι δυο μας ένα όμορφο βράδυ με την ησυχία μας. Μπροστά στην είσοδο του λαχανόκηπου, όμως, σταμάτησε απότομα. «Ανέβα εσύ στο σπίτι κι εγώ θα έρθω σε λίγο. Θέλω να μαζέψω λίγες μελιτζάνες για να τις πάρεις μαζί σου». Δεν είχε νόημα να της πω πως δεν χρειαζόταν να το κάνει αυτό ή να επιμείνω να της κάνω παρέα. Έκανε κρύο και ψύχρα, είπε αποφασιστικά, τα κουνούπια πάντα μου είχαν αδυναμία, οι τσουκνίδες θα έπρηζαν τα γυμνά πόδια μου και επιπλέον θα λέρωνα τα πέδιλά μου! Η ίδια ήταν εφοδιασμένη με γαλότσες, γάντια, μαχαίρι και φακό. Υπάκουσα.

Ανέβηκα στο σπίτι. Έφτιαξα ένα ζεστό ρόφημα και το έπινα παρακολουθώντας τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Η ώρα περνούσε και η μητέρα ακόμη να φανεί. Έριξα μια εσάρπα στους ώμους και βγήκα στο μπαλκόνι από τη μεριά που έβλεπε στον κήπο. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, υπήρχε μόνο ένα μικρό φως και μια ανθρώπινη σκιά που πηγαινοερχόταν από το ένα φυτό στο άλλο. Η μητέρα μου με το φακό της.

«Φτάνουν οι μελιτζάνες. Πόσες πια θα πάρω μαζί μου», είπα όσο πιο ήρεμα μπορούσα.

«Μελιτζάνες νομίζεις πως μαζεύω; Έχω άλλη δουλειά πιο σοβαρή να κάνω», απάντησε σκυμμένη πάνω από ένα φυτό, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι της.

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα παραξενεμένη.

«Είναι κάτι ζουζούνια που τρελαίνονται για τις μελιτζάνες».

«Και τι κάνεις;»

«Τα μαζεύω ένα-ένα από κάθε μελιτζανιά».

Έμεινα άναυδη. «Ένα-ένα! Τώρα πρέπει να το κάνεις αυτό; Δεν μπορείς να το κάνεις το πρωί;»

Γέλασε ειρωνικά. «Το βράδυ βγαίνουν, κι αν περιμένω το πρωί, δεν θα βρω ούτε μία μελιτζάνα στη θέση της. Κι είναι κρίμα. Τόσον καιρό τις περιποιούμαι και τις μεγαλώνω», είπε και εξακολούθησε να συλλέγει με προσοχή τα ζουζούνια.

«Και τι τα κάνεις τα ζουζούνια;» ρώτησα μη έχοντας συνέρθει από την έκπληξη.

«Τα μαζεύω εδώ σ’ ένα κουβαδάκι και θα τα πετάξω από την άλλη μεριά του δρόμου κοντά στο ποτάμι. Εκεί έχει πολλά βατόμουρα να φάνε!»

ΤΕΛΟΣ

ΥΓ1. Το διήγημα, ΟΙ ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ, της Αγγελικής Μπούλιαρη, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό 'Λόγων Παίγνια' στο 15ο τεύχος και μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ, στη στήλη 'Περάστε στο σαλόνι':
http://www.logwn-paignia.gr/tauepsilon973chiomicronsigmaf-15.html

ΥΓ2. Φωτογραφίες πλην 5 και 11: Αγγελική Μπούλιαρη

  


Βρείτε την Αγγελική Μπούλιαρη και τα βιβλία της εδώ:

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&person=x&person_id=55327

http://www.goodreads.com/author/show/6448557

http://www.anemosekdotiki.gr/poihsh/nostalgia.html

http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/egw-agapw-auth-kapnizei.html

Η ΕΡΩΜΕΝΗ

  

ΤΟ ΠΑΡΑΦΡΟΝ ΜΟΡΙΟ - Ερωτικά Πορτρέτα

ΤΟ ΠΑΡΑΦΡΟΝ ΜΟΡΙΟ

ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΡΤΡΕΤΑ, John Williams

Τίτλος πρωτοτύπου: SEX - PORTRAITS OF PASSION

Μετάφραση: Αγγελική Μπούλιαρη, συγγραφέας

Εκδόσεις: Κεστός, 2007 

ISBN: 9789604610617 

Βρείτε το βιβλίο εδώ: 

http://www.kestos.gr/main.htm

http://www.goodreads.com/author/show/6448557 

http://www.biblionet.gr/book/125856/Williams,_John/Ερωτικά_πορτρέτα

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ (2)

Επιστροφή στο παρελθόν, ποτάμια και δρόμοι

Υπάρχει πάντα ένα μυστήριο στο παρελθόν, σ' αυτό το κομμάτι της ζωής και του μυαλού μας, επειδή ο χρόνος το θαμπώνει, το σκονίζει, το σκεπάζει με ομίχλη, και η επιλεκτική μας μνήμη, σαν καλλιτέχνης που δε μένει ποτέ ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα αλλά ψάχνει να το τελειοποιήσει, διαλέγει με καινούργια κριτήρια να φωτίσει, να καθαρίσει, να γυαλίσει ή να κρύψει παλιά πρόσωπα, γεγονότα και συναισθήματα.
Μας σαγηνεύει η ιδέα ενός καινούργιου ταξιδιού στα παλιά, εκείνο το "αν" μας καταδιώκει, και η προοπτική να γυρίσουμε με κάποιο τρόπο πίσω και να θέσουμε άλλους όρους, να βάλουμε σε άλλες θέσεις τα πρόσωπα, άλλα λόγια στα χείλη τους, η πιθανότητα να δράσουμε διαφορετικά, μας ελκύει, μας δίνει ζωντάνια, ελπίδα ίσως και χαρά.  

Η επιστροφή στο παρελθόν θα μας απασχολήσει όλους κάποια στιγμή στη ζωή μας. Είναι δύσκολο ν' αντισταθείς, καθώς έχεις πάρει το δρόμο σου, "τον λιγότερο ή περισσότερο ταξιδεμένο", σε μια στάση καταμεσής στο μονοπάτι σου και σ' ένα βλέμμα πίσω σου.

Όμως δεν γυρίζουν όλοι πίσω. Είναι βέβαια λίγοι αυτοί που δεν γυρίζουν ποτέ στα παλιά, που σιχαίνονται να σκαλίζουν τις στάχτες, και κοιτάνε μόνο μπροστά. Δεν ξέρω αν πρόκειται για δύναμη και από πού την αντλούν, πάντως τους θαυμάζω. Για την τόλμη τους να προχωρήσουν στις άγνωστες διαδρομές και να αντιμετωπίσουν ό,τι συναντήσουν εκεί. Για τη γενναιότητά τους να αποδεχτούν τα αποτελέσματα των προηγούμενων επιλογών τους, και τη μεγαλοψυχία τους να μην αναιρέσουν και ταπεινώσουν τον παλιό εαυτό τους.

 Τους άλλους, με τις εμμονές και τα φαντάσματα, τις άγρυπνες νύχτες και το κυνήγι της ουτοπίας, τους κατανοώ, τους συμπαθώ, μπορεί και να τους αγαπώ...

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Ο καθένας έχει την άποψή του, είτε υποκύπτει στον πειρασμό του παρελθόντος είτε όχι.

Όπως σχολίασε ένας ανώνυμος αναγνώστης σε ανάρτηση της Ναταλίας με το θέμα αυτό, που υπήρξε αφορμή και για το δικό μου σημερινό:
"Η αλήθεια είναι ότι κάνω κι εγώ το ίδιο λάθος κι όταν το παρόν δεν είναι καλό, ψάχνω στο παρελθόν τις στιγμές που έζησα με κάποιους ανθρώπους, ακόμα κι αν με πόνεσαν, για να βρω εκεί το καλύτερο... Πόσο λάθος! Αλλά όλοι αυτό δεν κάνουν; Σαν να μην πιστεύουν ότι αύριο, στην επόμενη γωνία σε περιμένει κάτι καλύτερο, κι έτσι πρέπει να ξεθάβεις και να αναμοχλεύεις τα περασμένα και να σκέφτεσαι, 'μήπως με τον/την... θα ήμουν ευτυχισμένη/ος; Μήπως έκανα λάθος που δεν έδωσα μια ευκαιρία; Θα με αγαπήσει άλλος όπως εκείνος; Και άλλα τέτοια."

  

Συμφωνώ με τα παραπάνω, έτσι γίνεται. Επειδή, πραγματικά, δεν πιστεύουμε ότι στην επόμενη γωνία, ώρα, υπάρχει κάτι καλύτερο που μας περιμένει, που μας αξίζει. Είναι η ανασφάλειά μας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η έλλειψη εκτίμησης και αγάπης προς τον εαυτό μας που μας κάνει να αφήνουμε αυτές τις ελλείψεις να παίζουν το ρόλο του "κακού" (κακοτυχίας, ατυχίας) στη ζωή μας. Και ως συγγραφέας, επαναλαμβάνω, το κατανοώ, επειδή κι εμείς οι συγγραφείς "τρεφόμαστε" από τέτοιες καταστάσεις για να πλάσουμε χαρακτήρες.

Συμφωνώ όμως και με την άποψη της Ναταλίας: " Ακόμη κι αν το παρόν μας δυσαρεστεί, ακόμη κι αν δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε ή θα θέλαμε ή ελπίζαμε πως θα έχουμε, ακόμη και τότε, μπορούμε μόνο να παλέψουμε για το καλύτερο αύριο. Όχι να ανοίξουμε ξεχασμένα σεντούκια, παραμυθιάζοντας τον εαυτό μας, λέγοντάς του πως κάπου εκεί, ανάμεσα στα παλιά μας αντικείμενα θα βρούμε κάτι καλύτερο από το τώρα. Κάτι στο οποίο χρωστάμε μια ακόμη ευκαιρία. "

Νομίζω ότι τα λεγόμενα της Ναταλίας αντιπροσωπεύουν την υγιή, ζωντανή, αγωνιστική και εν τέλει ωφέλιμη, για τον καθένα ξεχωριστά, αντίληψη. Εκφράζει τις σκέψεις που πρέπει να κάνουμε, τα ερωτήματα που πρέπει να θέσουμε, όταν βρεθούμε σε μια τέτοια κατάσταση.

Και τότε απομένει ένα και μόνο ερώτημα που αφορά μονάχα στο παρόν:

"Τι δεν πάει καλά, τώρα, μ' αυτόν τον άνθρωπο, με μένα;"

Όλα στη ζωή είναι, κι ο καθένας έχει το δικό του χωροχρόνο ωριμότητας.

Μπορείτε να διαβάστε, επίσης:

1.  Την ανάρτηση της Ναταλίας που έδωσε την αφορμή για τις σκέψεις αυτές,

      http://the-red-studio.blogspot.gr/2013/01/let-go.html#more

2.  Τη δική μου ανάρτηση: Γιατί επιστρέφουμε στο παρελθόν; (1)

      http://the-yellow-buses.blogspot.gr/2013/01/1.html

3.  Τη νουβέλα "Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει" με θέμα ακριβώς την επιστροφή στο παρελθόν της ηρωίδας, της Λυδίας,       

http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/egw-agapw-auth-kapnizei.html


Φωτογραφίες: Αγγελική Μπούλιαρη
Περιοχή: Ίναχος Αιτωλοακαρνανίας
Εποχή: Χειμώνας (Δεκέμβριος 2012)

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ; (1)

Σάββατο 24 Μάρτη

 Συνάντησα τον Αχιλλέα. Του τα είπα όλα. Δεν του άρεσε καθόλου αυτή η επανέναρξη τηλεφωνικής επικοινωνίας, ύστερα από τη συνάντησή μας στο Παρίσι. Και το γεγονός ότι εγώ έδειχνα χαρούμενη από σκόρπιες λέξεις του Δημήτρη, όπως το ‘μου’ για παράδειγμα που συνόδευε το όνομά μου ή το στοιχειώδες ενδιαφέρον του για τα παιδιά μου, τον εκνεύριζε.

«Δεν βλέπω το λόγο για τη συνέχεια αυτή», μου είπε. «Πήρες τις απαντήσεις σου, που, μεταξύ μας, μάλλον τις γνώριζες, αλλά δεν ήθελες να τις παραδεχτείς, τώρα τι θέλεις; Μόνο κακό μπορεί να προκύψει, αν συνεχίσεις την όποια επαφή… Κι εγώ νοιάζομαι για σένα, Λυδία, θέλω να είσαι εσύ καλά…»

Έβλεπε ξεκάθαρα τη δυσπιστία μου απέναντι στα λόγια του, την άρνησή μου να τα δεχτώ. Μ’ έπιασε από τα μπράτσα και μ’ ανάγκασε να τον κοιτάξω στα μάτια.

«Νομίζεις πως θέλω να σου χαλάσω τη χαρά σου; Μα, δεν πρόκειται για κάτι πραγματικό, ουσιαστικό, πρόκειται για μια ψευδαίσθηση… Σε ξεγελούν τα καταραμένα συναισθήματα. Βασίζεσαι σε λάθος δεδομένα!»

«Δεν με καταλαβαίνεις», του είπα με παράπονο.

«Κι όμως σε καταλαβαίνω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον! Έχεις ανάγκη από κάποιον που να κατανοεί και να σέβεται την προσωπικότητά σου, να σ’ αγαπάει πολύ και να μοιράζεται πράγματα μαζί σου… Αλλά δεν είναι αυτός. Ίσως κάποτε, αλλά όχι τώρα. Όχι πια! Δεν μπορεί να σου δώσει, δεν το βλέπεις; Βάλε τελεία και παύλα! Πίστεψέ με, η επιστροφή στο παρελθόν μονάχα καταστροφική μπορεί να είναι! Για όλους!»


«Μα δεν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου! Αν υπήρχε τρόπος, θα ξερίζωνα την καρδιά μου, για να γλιτώσω από την τυραννία του!»

«Όχι, δεν θα το ’κανες… Τουλάχιστον, όχι εύκολα…» είπε ο Αχιλλέας, κουνώντας αρνητικά το κεφάλι. «Έχεις μάθει να ζεις έτσι. Τον χρησιμοποιείς σαν αντίβαρο σε μια σκληρή για σένα πραγματικότητα. Γαντζώθηκες σε μια ιδέα, για να μην χάσεις την ισορροπία σου. Κι όλα αυτά επειδή ακόμα αρνείσαι να δεχτείς τις συνέπειες των επιλογών σου!»

«Τον αγαπώ!» διαμαρτυρήθηκα, ενώ ένιωθα τα μάτια μου να θολώνουν. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει στην καρδιά μου!»

Ο Αχιλλέας πέρασε το χέρι του στην πλάτη μου κι έσφιξε τον ώμο μου.

«Δεν είναι αγάπη αυτό, καλή μου. Το ’πες και μόνη σου: είναι τυραννία... Η τυραννία του αδιέξοδου…»

Άλλαξα θέμα και ρώτησα για τα δικά του νέα. Όμως, φαίνεται πως όσα του είχα πει, στριφογύριζαν στο μυαλό του, γι’ αυτό και επανέφερε το θέμα τη στιγμή που με αποχαιρετούσε.

«Άκουσε, Λυδία. Άφηνε τα πράγματα να κυλούν μόνα τους. Το παρελθόν θα μπορούσε να μπει στο δρόμο σου από μόνο του και τότε τα πράγματα θα ήταν αλλιώς... Κι αλλιώς είναι τώρα που εσύ εξωθείς και πιέζεις καταστάσεις, σκαλίζεις τις στάχτες του παρελθόντος. Ό,τι προκύψει, θα είναι αποτέλεσμα ‘βίας’… Κι αυτό δεν είναι ποτέ καλό…»

Μου ζήτησε να υποσχεθώ – σ’ αυτόν αλλά και στον εαυτό μου - ότι θα σκεφτόμουν με απόλυτη σοβαρότητα να διακόψω κάθε επικοινωνία με τον Δημήτρη και να τον βγάλω από τη σκέψη μου, ότι θα έβαζα μια τάξη στην άτακτη μυστική ζωή μου και θα ξαναγυρνούσα στην τακτοποιημένη μου κανονική ζωή.

Του έδωσα την υπόσχεσή μου, μα στην άκρη του μυαλού μου άρχισα να σχεδιάζω μια ακόμα, την τελευταία, μικρή επιστροφή…

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Εγώ αγαπώ, αυτή καπνίζει")
http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/egw-agapw-auth-kapnizei.html

Βρείτε την Αγγελική Μπούλιαρη και τα βιβλία της εδώ:

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&person=x&person_id=55327

http://www.goodreads.com/author/show/6448557

http://www.anemosekdotiki.gr/poihsh/nostalgia.html

http://www.anemosekdotiki.gr/pezografia/egw-agapw-auth-kapnizei.html

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Η Πέρσα ζήτησε να πηγαίνουν, γιατί δεν αισθανόταν καλά, οπότε σηκώθηκαν όλοι να φύγουν. Ο Τόνι άφησε την Πέρσα απέξω από το σπίτι της και συνέχισε πάντα σιωπηλός για το σπίτι της Βερονίκης. Μόλις έφτασαν, έσβησε τη μηχανή, γύρισε προς το μέρος της και την κοίταξε με κρύο βλέμμα.

- Ξέρεις ποιος ήταν αυτός; τη ρώτησε.

- Για ποιον μιλάς; Δεν καταλαβαίνω.

- Γι' αυτόν με τον οποίον χόρεψες.

Ένα δυσάρεστο προαίσθημα, σαν ριπή παγωμένου αέρα, την έκανε να ανατριχιάσει.

- Φίλος σου. Εσύ έτσι μου τον σύστησες.

- Και πώς ήθελες να σου τον συστήσω; Από δω το μεγαλύτερο καμάκι του νησιού; Και να σκεφτείς, έβαλα στοίχημα μαζί του ότι θα αρνιόσουν να χορέψεις! 

- Έναν χορό μόνο. Κι αυτό γιατί σκέφτηκα πως έτσι έπρεπε να κάνω. Δεν ήθελα η Πέρσα... Σαστισμένη η Βερονίκη προσπαθούσε να εξηγήσει.

- Η Πέρσα... Άφησε την Πέρσα ήσυχη! Τη διέκοψε με οργισμένη ειρωνεία. Ακούμπησε τους αγκώνες στο τιμόνι, στήριξε το μέτωπό του στις παλάμες και σχεδόν μονολόγησε χαμηλόφωνα:

- Πώς μπόρεσες να φερθείς τόσο επιπόλαια;

- Επιπόλαια; Η Βερονίκη, εμβρόντητη, επανέλαβε σαν ηχώ.

ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΛΑΓΙΑΖΕΙΣ Μ΄ΑΛΛΟΝ ΑΠ΄ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ

"Nordic Summer Evening"
painting by Sven Richard Bergh

Σηκώνεται και πηγαίνει στο σαλόνι. Τραβάει λίγο την άκρη της κουρτίνας κι από τη μεγάλη τζαμαρία του πέμπτου ορόφου αφήνει το βλέμμα της να χαϊδέψει τους βρεγμένους δρόμους, τους φανοστάτες και στο βάθος τα φώτα του αεροδρομίου. Η σκέψη της ταξιδεύει σ' ένα άλλο αεροδρόμιο, αλλού, σ' ένα νησί. Εκεί που υπάρχει αυτός που μπορεί να της χαρίσει την πραγματική ζωή με τη μορφή του, τον ήχο της φωνής του, με την ύπαρξή του.
Δεν ξέρει πώς ακριβώς είναι αυτή η πραγματική ζωή. Όμως, ξέρει ότι η ζωή που θα ζήσει εδώ, σ' αυτή τη μεγαλούπολη, με τον Μάριο, είναι η ζωή μιας άλλης. Κάποιας που ανέλαβε καθήκοντα και υποχρεώσεις που πρέπει αυτή, η Βερονίκη, να εκπληρώσει.