Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΙΔΥΛΙΟ, Φίλιπ Ροθ - ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ Η ΤΑΙΝΙΑ


ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΙΔΥΛΙΟ
Του ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ
Μετάφραση: ΤΡΙΣΕΥΓΕΝΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
Επίμετρο: ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Εκδόσεις: ΠΟΛΙΣ, 1999






"Ο Σίμουρ Λιβόρ ενηλικιώνεται στη μεταπολεμική Αμερική του θριάμβου και της ευημερίας. Αλλά ό,τι αγαπάει χάνεται όταν η χώρα παθαίνει παράκρουση τα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του'60. Ούτε ο πιο απομονωμένος και καλοπροαίρετος πολίτης δεν καταφέρνει να αποφύγει το σαρωτικό κύμα της ιστορίας. Το "Αμερικανικό ειδύλλιο" είναι η ιστορία της ανόδου και της πτώσης ενός καλότυχου Αμερικανού, ενός δυνατού άνδρα γεμάτου αυτοπεποίθηση, αριστοτέχνη της κοινωνικής ισορροπίας, που τον συντρίβουν οι δυνάμεις της κοινωνικής αναταραχής.
Του Λιβόβ δεν του επιτρέπεται να ζήσει για πάντα ευτυχισμένος στην αγαπημένη του πέτρινη αγροικία με την όμορφη γυναίκα του και τη ζωηρή κόρη του με την πρόωρη ανάπτυξη, που είναι το φως των ματιών του. Φως των ματιών του ώσπου να γίνει δεκάξι χρονών και να εξελιχθεί σε τρομοκράτισσα επαναστάτρια αποφασισμένη να καταστρέψει τον παράδεισο του πατέρα της.
Με έντονο ρεαλισμό, ο Ροθ ξαναγυρίζει στις συγκρούσεις και τις βίαιες μεταβολές της δεκαετίας του 1960. Το βιβλίο αυτό μιλάει για την αγάπη -και το μίσος- για την Αμερική. Για την επιθυμία ν' ανήκεις -και την άρνηση να ανήκεις- στην Αμερική. Αντιπαραθέτει την επιθυμία για μια ειδυλλιακή, αμερικανική ζωή -ζωή αξιοσέβαστη, με ηρεμία, τάξη, αισιοδοξία και δημιουργία- στη γηγενή αμερικανική παραφροσύνη." (Οπισθόφυλλο)



Το βιβλίο ακολουθεί τον Σίμουρ Λιβόβ, τον οποίο ο αφηγητής, ο Νέιθαν Ζούκερμαν, θαύμαζε ως παιδί λόγω των εκπληκτικών του επιδόσεων στα τοπικά αθλήματα. Ο Σίμουρ είναι μη φανατικός Εβραίος, με εμφάνιση "βίκινγκ", ξανθά μαλλιά και ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, χαρακτηριστικά στα οποία οφείλει το παρατσούκλι «Σουηδός». Παρότι με το ταλέντο του στον αθλητισμό θα μπορούσε να εκτοξευθεί στην κορυφή του πρωταθλητισμού, υπακούει στον πατέρα του και μαθαίνει την τέχνη της γαντοποιΐας, ώστε να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση.

Σύντομα ο γοητευτικός πρώην άσσος του μπέιζμπολ, γίνεται το σύμβολο του αμερικάνικου ονείρου στη δεκαετία του 60. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, παντρεμένος με την όμορφη Μις Νιού Τζέρσυ 1949, έχει μια υποδειγματική, ειδυλλιακή οικογένεια, ώσπου η πολυαγαπημένη του κόρη Μέρι γίνεται τρομοκράτισσα και  αρχίζει το γκρέμισμα του ευτυχισμένου οικοδομήματος.

Ο Λιβόβ προσπαθεί να εντοπίσει την κόρη του, αγωνίζεται με κάθε τρόπο να την συναντήσει, να την δει και να της μιλήσει, πρόθυμος να πληρώσει οποιοδήποτε τίμημα γι' αυτό. Σκέφτεται ότι ίσως αυτό τον βοηθήσει να δώσει μια απάντηση στα τυραννικά ερωτήματα που τον στοιχειώνουν. Τι πήγε στραβά στον παράδεισό τους; Ποιο ήταν το λάθος πού μετέτρεψε την τάξη σε χάος; Πως γίνεται από την ομορφιά να γεννηθεί ασχήμια; Ποιος έφταιξε; Τι έκανε λάθος;

Κι εμείς, όσο πιο πολύ γνωρίζουμε τον Λιβόβ και την οικογένειά του, καθώς και τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της εποχής, τόσο πλησιάζουμε σε πιθανές απαντήσεις και βγάζουμε τα δικά μας συμπεράσματα, καθοδηγούμενοι από την αριστοτεχνική γραφή και την πλούσια γλώσσα του Φίλιπ Ροθ, σ’ αυτό το συναρπαστικό μυθιστόρημα με τις παραστατικές λεπτομερείς περιγραφές και τις εκπληκτικές ανατροπές. (Εξαιρετικός ο λόγος που δεν έβγαλε ο αφηγητής στην 45η συνάντηση των συμμαθητών του Λυκείου τους, λόγος προς τον εαυτό του, όπως λέει ο ίδιος, συγκαλυμμένος ως λόγος προς αυτούς, και συγκλονιστική η ανατρεπτική σκηνή του τέλους που καταλήγει με μια σκέψη και ένα ερώτημα, το οποίο σηματοδοτεί το τέλος του μυθιστορήματος).

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη: Ι. Η Ανάμνηση του Παραδείσου, ΙΙ. Η Πτώση, ΙΙΙ. Ο Απολεσθείς Παράδεισος. Δεν είναι εύκολο ανάγνωσμα, αλλά αν ξεπεράσει κανείς κάποιες λεπτομερείς περιγραφές ή φλυαρίες του πρώτου μέρους, θα αποζημιωθεί γιατί στο μεγαλύτερο μέρος του το Αμερικάνικο Ειδύλιο (το Αμερικάνικο Όνειρο των πολλών ευκαιριών αλλά και των κρυμμένων απειλών) στέκεται στο ύψος των μεγάλων αμερικανικών μυθιστορημάτων. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα εκπληκτικό, συγκλονιστικό μυθιστόρημα, ένα αριστούργημα, από τα βασικά βιβλία στα οποία συχνά επιστρέφει κανείς στη ζωή του.


Το βιβλίο έγινε ταινία. Δείτε το τρέιλερ στον παρακάτω σύνδεσμο:



















Πληροφορίες για τον συγγραφέα και τα βιβλία του:




"Σκιάχτρα και όνειρα": Άρθρο του συγγραφέα Κώστα Κατσουλάρη για το βιβλίο:





Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΑΣ, Βέρα Μουταφτσίεβα


ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ 
ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Ο ΜΕΓΑΣ
Διλογία
της Βέρα Μουταφτσίεβα
Μετάφραση: Πάνος Σταθόγιαννης
Εκδόσεις: "ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ"-Α. Α. Λιβάνη, 1977
Σελίδες: 432




Ο Αλκιβιάδης Κλεινίου Σκαμβωνίδης, είναι η πλέον μυθιστορηματική προσωπικότητα της Κλασικής Αθήνας και έχει προκαλέσει θυελλώδεις και αντιφατικές αντιδράσεις στους μελετητές της αρχαιότητας. Σύμφωνα με τα γραπτά του Πλούταρχου και του Πλάτωνα, ο Αλκιβιάδης είχε μια πολύ εντυπωσιακή εμφάνιση, ήταν πανέμορφος και γοητευτικός, και άρεσε εξίσου σε γυναίκες και άντρες.

Όσον αφορά στον χαρακτήρα του, του έχουν δοθεί πολλοί χαρακτηρισμοί, όπως νάρκισσος, εγωπαθής, προδότης, φιλόδοξος, διψασμένος για εξουσία, πανούργος, ευρηματικός, στρατηγικός νους, αμοραλιστής. Ακόμα και σήμερα όμως μας απασχολεί το ερώτημα: «Ποιος ήταν πραγματικά ο Αλκιβιάδης; Τι υπήρχε μέσα του που τον έσπρωχνε διαρκώς να κάνει κινήσεις που άλλαζαν το πολιτικό σκηνικό, να σκηνοθετεί και να προκαλεί γεγονότα, να σχεδιάζει τη ροή τους, να προβλέπει τις εξελίξεις και να επωφελείται; Υπήρξε ποτέ χώρος στην καρδιά του και για κάτι άλλο ή για κάποιον άλλον πέρα από την πολιτική και το παιχνίδι;" 


Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη, τα οποία μπορούν να διαβαστούν ως δύο διαφορετικές ιστορίες, με όποια σειρά επιθυμεί ο αναγνώστης. 
Στο πρώτο μέρος διαβάζουμε την ιστορία του Αλκιβιάδη του Μικρού, ενός περίπου σύγχρονου επιστήμονα που εργάζεται σε ένα αυταρχικό καθεστώς, ενώ στο δεύτερο μέρος διαβάζουμε την ιστορία του Έλληνα Αλκιβιάδη της αρχαιότητας, του Μεγάλου.

Η συγγραφέας δεν επέλεξε τυχαία να αφηγηθεί μαζί τις ιστορίες τους. Τους ήρωες ενώνουν πολλά στοιχεία, με κυρίαρχα την φιλοδοξία, την ευφυία και το ανήσυχο πνεύμα. Η αφήγηση είναι γλαφυρή, η πλοκή συναρπαστική, κάποια ερωτήματα απαντώνται και άλλα εγείρονται σχετικά με την προσωπικότητα των ηρώων, τη δική τους ηθική, αλλά και τις ηθικές αξίες γενικότερα και το νόημα της ζωής. 

Να σημειώσουμε ότι το δεύτερο μέρος το οποίο αναφέρεται στον Έλληνα Αλκιβιάδη υπερτερεί σε όλα τα σημεία έναντι του πρώτου και η Βέρα Μουταφτσίεβα καταφέρνει να φωτίσει την προσωπικότητα και τον ψυχισμό του Αλκιβιάδη, αφηγούμενη, με συναρπαστική γραφή -η εξαιρετική μετάφραση του Πάνου Σταθόγιαννη συμβάλλει τα μέγιστα- που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μας και μας συγκινεί, όλα τα ιστορικά γεγονότα της εποχής και περιγράφοντας τα πρόσωπα που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι τύχες τους διασταυρώθηκαν μ' εκείνην του Αλκιβιάδη και αλληλεπέδρασαν, όλη τη συγκλονιστική πορεία του και το άδοξο τέλος. 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

[Σωκράτης] "Ζηλεύεις τον Αλκιβιάδη για την αναισχυντία του, Κριτία. Για την τόλμη του, δηλαδή. Έχετε και οι δύο ευγενική καταγωγή, κάτι που φτάνει για να σας θεωρήσουν εχθρούς του δήμου και να σας εξορίσουν. Όμως εσύ ντρέπεσαι για το αριστοκρατικό αίμα που κυλάει στις φλέβες σου, ντύνεσαι όσο πιο φτωχικά και γκρίζα μπορείς και κάθεσαι ανάμεσα σε υφαντές και κανατάδες στο Συμβούλιο, μπας και μπερδευτούν και σε θεωρήσουν δικό τους. Όμως, το μόνο πράγμα που εκείνοι διακρίνουν πάνω σου είναι ντροπή και φόβος - την ενοχή για την αριστοκρατική καταγωγή σου. Κι αυτό είναι κάτι που τους κάνει επιφυλακτικούς απέναντί σου: αφού ο Κριτίας νιώθει ένοχος, σίγουρα έχει κάποιο λόγο. Ο Αλκιβιάδης, όμως, απέναντι στον ίδιο δήμο, δεν εμφανίζει καμία ενοχή, επειδή απλούστατα δεν αισθάνεται καμία τύψη για την καταγωγή του. Αντίθετα, την υπερβαίνει γιατί την θεωρεί έναν από τους αμέτρητους ρόλους του. ... Με άλλα λόγια τον ζηλεύεις όχι μόνο γι' αυτά που έχει αλλά και γι' αυτά που δεν έχει..."

"Η πρόταση του Αλκιβιάδη ήταν τόσο αιφνίδια, που ο Τισσαφέρνης πάγωσε. Προσπάθησε να βρει κάποιο ψεγάδι στο σχέδιο του Αλκιβιάδη, αλλά δεν τα κατάφερε. Κι αυτό ήταν κάτι που έφερε και πάλι στην επιφάνεια τις υποψίες του. 
"Μόλις πριν από λίγο, είπες, ξένε, ότι εγώ δεν έχω το δικαίωμα να πράξω κάτι τέτοιο χωρίς την άδεια του Μεγάλου Βασιλέως!"
"Γι' αυτό κι εσύ δεν θα δράσεις", τον καθησύχασε ο Αλκιβιάδης. "Το εκστρατευτικό σώμα που θα μου παραχωρήσεις θα είναι μόνο δικό μου. Του στρατηγού Αλκιβιάδη".
"Κι αυτός ο στρατηγός σε ποια χώρα, σε ποια πόλη θα ανήκει;" έσμιξε κι άλλο τα φρύδια του ο Τισσαφέρνης.
"Σε καμία... Θα ανήκει μόνο στον εαυτό του: στο στρατηγό Αλκιβιάδη! Μεγάλε σατράπη, με το παιχνίδι που σου προτείνω, κερδίζεις έτσι κι αλλιώς. Πρέπει να συνηθίσουμε και με τα εύκολα κέρδη έτσι όπως συνηθίσαμε με τα δύσκολα. Μου δωρίζεις δύο χιλιάδες πολεμιστές κι από κει και πέρα εσύ δε φέρεις καμία ευθύνη. Ο Μεγάλος Βασιλέας δεν μπορεί να σε τιμωρήσει για ξένες πράξεις. Έτσι, στα παράλια της Ιωνίας, όπου σαπίζουν και πεινούν οι δύο ελληνικοί στόλοι, εγώ μαζεύω τους καρπούς της αδυναμίας τους για δικό σου όφελος και θέτω τα μικρασιάτικα λιμάνια υπό την κυριαρχία του Μεγάλου Βασιλέως. Είναι τόσο απλό." 

"Η ροδοδάκτυλος αυγή αφύπνιζε το Αιγαίο για μια καινούργια, γεμάτη γεγονότα ημέρα. Το μεγάλο θέατρο της Ελλάδας σήμερα θα γέμιζε θεατές. Θα μαζεύονταν σε αγορές, πλατείες, δρόμους και παζάρια για να συζητήσουν τα τεκταινόμενα. Τα νέα διαδίδονταν ταχύτατα με φωτιές, κάτοπτρα, περιστέρια, καράβια, γοργοπόδαρα άλογα... Σε λίγο το όνομά του θα βρισκόταν στο στόμα του Πανελληνίου.
"Λένε ότι τα όνειρα εκφράζουν τις κρυφές επιθυμίες των ανθρώπων. Τότε γιατί ο Αλκιβιάδης ονειρευόταν την Αθήνα; Γιατί στα χείλη του στρατηγού των Περσών αργοταξίδευε ένα παιδικό χαμόγελο;
"Ένας μοναχικός καβαλάρης βγήκε από την πόλη της Μιλήτου και κατευθύνθηκε απρόθυμα προς το εχθρικό στρατόπεδο. Έτσι πηγαίνει κάποιος σε μια συνάντηση που κρύβει πολλούς κινδύνους, αλλά που δεν μπορεί και να μην πάει, και τον τραβάει προς τα εκεί η αίσθηση του χρέους, ίσως, η αντρεία ή η ανάγκη. Ο Έλληνας πήγαινε άοπλος - ούτε περικεφαλαία δεν φορούσε." (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)




H Βέρα Μουταφτσίεβα (1929-2009), συγγραφέας και ιστορικός, υπήρξε κόρη ιστορικού, γεννήθηκε στη Σόφια της Βουλγαρίας και σπούδασε στο εκεί Πανεπιστήμιο. Ήταν ανώτερη ερευνήτρια σε διάφορα ιδρύματα της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών και διδάκτωρ Ιστορίας, ειδικευμένη σε θέματα Ιστορίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές. Έγινε γνωστή για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών στη Βουλγαρία. Έγραψε πολλά ιστορικά μυθιστορήματα, μονογραφίες και επιστημονικές μελέτες για το Βυζάντιο και την Τουρκοκρατία στα Βαλκάνια ("Τζεμ, ο Ικέτης της Ανατολής", "Οι Τελευταίοι της Δυναστείας του Σισμάν", "Εγώ, η Άννα Κομνηνή"). Έργα της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δεκαπέντε γλώσσες. 







Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ, Το Βιβλίο και η Ταινία


ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ, της Λάϊονελ Σράϊβερ




Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2010
Μετάφραση: Γωγώ Αρβανίτη
Σελίδες: 579
ΒΡΑΒΕΙΟ ORANGE 2005

Αφορμή για τη σημερινή μου ανάρτηση υπήρξε ένα ακόμα λυπηρό και άδικο περιστατικό βίας, αυτό της ένοπλης αιματηρής επίθεσης στο Λύκειο Μάρτζορι Στόουν Ντάγκλας, στην Φλόριντα. Επιπλέον, σε ένα άλλο βιβλίο πληροφορήθηκα ότι οι κοινωνιολόγοι προβλέπουν δυσοίωνη αύξηση της ανήλικης παραβατικότητας, εφόσον οι αστικές συνθήκες διαβίωσης παραμένουν ίδιες.

Η συγγραφέας, όπως αποκαλύπτει η ίδια, αποφάσισε να γράψει αυτό το μυθιστόρημα όταν βρέθηκε σε ένα σταυροδρόμι προσωπικής και κοινωνικής αγωνίας: Σκεφτόταν αν ήθελε πραγματικά να αποχτήσει παιδί, ενώ ταυτοχρόνως μια σειρά από ανηλίκους εφήβους πυροβολούσαν και σκότωναν συμμαθητές τους, για να εκδικηθούν κάποια απόρριψη ή πειράγματα, με τόσο δυσανάλογη βιαιότητα που δεν τη χωράει ο νους. Επιπλέον, ένιωθε συμπόνια για τους λιγότερο προφανείς αποδέκτες του οίκτου όλων, τους γονείς αυτών των παιδιών-δολοφόνων. Πολλές υπαρκτές μητέρες, πολλοί αληθινοί γονείς, αναγκάζονται να συμβιώσουν με το γεγονός ότι τα παιδιά τους έγιναν δολοφόνοι, ναρκομανείς, ή απλώς κακοί άνθρωποι, και υποφέρουν καμιά φορά τρομαχτικά παρόμοια βάσανα.

Στην αρχή, δυσκολεύτηκε να βρει εκδότη για το έργο της, λόγω του «ενοχλητικού» θέματος, ενώ κάποιοι της πρότειναν αλλαγές σε αρκετά κομβικά σημεία της πλοκής και των χαρακτήρων, ώστε να γίνει πιο ανάλαφρο και ευπώλητο. Όμως, εκείνη επέμενε με σεβασμό στο πόνημά της, και τελικά ο Κέβιν της κέρδισε το σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο Orange του Ηνωμένου Βασιλείου, το 2005, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και τέλος μεταφέρθηκε, με εξαιρετική επιτυχία και τον ίδιο τίτλο, στη μεγάλη οθόνη, το 2011.

Η ιστορία ξετυλίγεται με τη μορφή αφοπλιστικά εξομολογητικών επιστολών της Ίβας Κατσαντουριάν προς τον εκλιπόντα σύζυγό της, τον Φράνκλιν Πλάσκετ. Η Ίβα είναι η μητέρα του διαβόητου Κέβιν Κατσαντουριάν, του δράστη του μακελειού στο Γυμνάσιο Γκλαντστόουν. Οι επιστολές της είναι δύο ειδών: Άλλες μιλάνε για το μαρτυρικό παρόν της, ως μητέρας του σατανικού εφήβου, την οποία όλοι αποφεύγουν, περιφρονούν και κατηγορούν. Οι πενθούντες γονείς των συμμαθητών-θυμάτων του Κέβιν της επιτίθενται και έχουν καταθέσει αγωγές εναντίον της, η ίδια αντιμετωπίζει την κατάσταση απαθής, ενώ επισκέπτεται τακτικά τον γιο της στο σωφρονιστικό ίδρυμα όπου έχει φυλακιστεί. Το δεύτερο είδος των επιστολών της ακολουθεί με ακρίβεια, τόλμη και οδυνηρή ειλικρίνεια τα ίχνη του Κέβιν από την σύλληψή του μέχρι την μοιραία εκείνη μέρα του φονικού.

Η Ίβα ποτέ δεν ήθελε πραγματικά να γίνει μητέρα, υποχώρησε όμως στην επιθυμία του Φράνκλιν και απέκτησε κατ’ αρχήν τον Κέβιν και επτά χρόνια αργότερα την Σίλια. Ο Κέβιν υπήρξε ένα ιδιόρρυθμο παιδί από την αρχή. Αρνήθηκε το μητρικό γάλα, αρνιόταν να μιλήσει, αν και μπορούσε, όπως και να εκπαιδευθεί στο θέμα της τουαλέτας. Γενικώς αδιάφορος και ασυγκίνητος, φαινόταν να «ζωντανεύει» μονάχα όταν κατάφερνε να εξοργίσει τη μητέρα του. Τα διάφορα παραπτώματά του κατά την εξέλιξη της ιστορίας δεν είναι φανερά, μάλλον υπονοούνται. Ωστόσο η Ίβα είναι σίγουρη ότι ο γιος τους εμπλέκεται, εφόσον είναι παρών σε όλα τα «συμβάντα», όπως και ότι είναι πολύ ευφυής ώστε να κρύβει την αληθινή φύση του και να ξεγελάει τον πατέρα του αλλά και άλλους.

Το βιβλίο θέτει μια σειρά από ερωτήματα:

Επηρεάστηκε ο Κέβιν από την «ψυχρότητα» και αμηχανία της μητέρας του ή απλώς έτσι γεννήθηκε; 
Η ανατροφή μπορεί να νικήσει τη Φύση και αντιστρόφως; 
Με άλλα λόγια, είναι ο Κέβιν εκ γενετής κακός, ή πρέπει να κατηγορηθεί μόνο η μητέρα του, η Ίβα; 
Υπήρξε η Ίβα μια φριχτή μητέρα; 
Υπήρξε ο Φράνκλιν ένας ανόητος πατέρας, μεροληπτικός και εν τέλει επικίνδυνος με τον τρόπο του; 
Έπαιξαν ρόλο και σε ποιο βαθμό οι διαφωνίες των γονέων σε θέματα ανατροφής και οι έμμεσες συμμαχίες του καθενός με τα παιδιά της οικογένειας;

Το βιβλίο είναι ειλικρινές, τολμηρό, συνταρακτικό. Έξοχα γραμμένο και με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, θα στριφογυρίζει στο μυαλό σας για καιρό από τη στιγμή που θα τελειώσετε την ανάγνωση. Και το σημαντικότερο, θα βάλει σε σκέψεις και προβληματισμούς ιδιαιτέρως τους γονείς αναγνώστες για όλα αυτά τα θέματα που αναφέραμε παραπάνω. Κι αυτό νομίζω είναι καλό, γιατί, όπως λέει και η συγγραφέας, «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν». Τον οποιοδήποτε Κέβιν.








Η ταινία "Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν" προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2011. 

















Το τρέιλερ της ταινίας εδώ: https://www.imdb.com/title/tt1242460/videoplayer/vi566533657?ref_=tt_ov_vi

Περισσότερα για την ταινία στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.imdb.com/title/tt1242460/?ref_=fn_al_tt_1




Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ, Ελένη Στελλάτου


ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ  14-04-2018

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ

Ελένη Στελλάτου*
Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
Διηγήματα (19)
Σελίδες 140



Η Αγγελική Μπούλιαρη μιλάει για τη συγγραφέα Ελένη Στελλάτου και το πρώτο της βιβλίο ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ από τις Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ:



Φίλες και φίλοι, καλησπέρα και καλώς ήρθατε στην αποψινή μας συνάντηση με μια νέα λογοτέχνιδα, τη δική μας Ελένη Στελλάτου, και το πρώτο της βιβλίο με τίτλο ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ, μια συλλογή 19 μικρών ιστοριών, από τις Εκδόσεις Πόλις.
Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι σίγουρα γνωρίζετε την Ελένη ως μια νέα γυναίκα με ήρεμη δύναμη, η οποία συνδυάζει, όπως πολλές γυναίκες σήμερα αλλά και στο παρελθόν, πολλούς ρόλους, μεταξύ των οποίων της επαγγελματία φαρμακοποιού, της συζύγου του παλιού μας μαθητή, του Σωτήρη Βενάρδου, και της αφοσιωμένης μητέρας τριών παιδιών στα οποία αφιερώνει αυτό το πρώτο της έργο.
Πέρα από τους διάφορους οικογενειακούς και κοινωνικούς της ρόλους, η Ελένη ως μέλος της Αναγνωστικής Λέσχης Λουτρακίου, με την αγάπη της για τη λογοτεχνία, με την οξύνοια που τη χαρακτήριζε στις τοποθετήσεις της, αλλά και με τις ερωτήσεις που υπέβαλλε σχετικά με τα διάφορα λογοτεχνικά έργα, μου έδινε την εντύπωση, ότι μέσα της συντελούνταν διεργασίες και όταν θα ωρίμαζε ο καιρός, θα έπιανε το μολύβι για να γράψει τις δικές της ιστορίες και να μας φανερωθεί με έναν νέο ρόλο, αυτόν της συγγραφέα, όπως ακριβώς γίνεται σήμερα.

Ας δούμε λίγο το Βιογραφικό της συγγραφέα μας.

Βιογραφικό Ελένης Στελλάτου

 Η Ελένη Στελλάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Από την πλευρά του πατέρα της κατάγεται από την Κεφαλονιά, και από την πλευρά της μητέρας της από την Σπάρτη. Στην Κεφαλονιά έζησε τα παιδικά της χρόνια μέχρι την ηλικία των 9 ετών, οπότε μετακόμισαν στην Κόρινθο.
Σπούδασε Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Φαρμακείου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο.
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια εργάζεται ως φαρμακοποιός εδώ στο Λουτράκι, όπου ζει με την οικογένειά της και τα τρία τους παιδιά, στα οποία και έχει αφιερώσει το πρώτο της βιβλίο «Το κόκκινο και το άσπρο».
Η αγάπη για τη λογοτεχνία ξεκινά από τα παιδικά χρόνια, όταν ο εκπαιδευτικός πατέρας έφερνε στο σπίτι κλασικά, παιδικά βιβλία, όπως του Ιουλίου Βερν και του Τζόζεφ Κρόνιν, ενώ τα διαβάσματα αργότερα εμπλουτίζονται ποικιλοτρόπως, και στα φοιτητικά χρόνια κλίνουν προς συγγραφείς με υπόβαθρο Ψυχολογίας, όπως ο Ίρβιν Γιάλομ και η Μάρω Βαμβουνάκη, και προς βιβλία σχετικά με το αντικείμενο των σπουδών της.
Η Ελένη επανασυνδέθηκε με την Λογοτεχνία πριν δέκα χρόνια περίπου, όταν άρχισε να γράφει μικρές ιστορίες σε ένα blog στο ίντερνετ και αργότερα με τη συμμετοχή της στις συναντήσεις της Λέσχης Ανάγνωσης Λουτρακίου, μια πρωτοβουλία του κυρίου Νίκου Παπανικολάου, σε Λέσχες Ανάγνωσης στην Αθήνα, σε ημερίδες για μεγάλους συγγραφείς και σε παρουσιάσεις βιβλίων.
Συμμετείχε στον κύκλο συναντήσεων για την τεχνική του μυθιστορήματος του συγγραφέα Δημήτρη Στεφανάκη στο Έναστρον και παρακολούθησε τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο Dasein Lab με τον συγγραφέα Κώστα Κατσουλάρη.
Αγαπημένοι της συγγραφείς είναι ο Μπόρχες, ο Φερνάντο Πεσσόα, ο Αχιλλέας Κυριακίδης, η Τζένυ 'Ερπενμπεκ, ο Ζάουμε Καμπρέ, o Ρομπέρτο Μπολάνιο.
Τον Νοέμβριο του 2017 ένα διήγημά της συμπεριλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο με τίτλο «Σόλωνος 101» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έναστρον, ενώ πριν λίγες εβδομάδες, τον Μάρτιο του 2018, εκδίδεται το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Το Κόκκινο και το Άσπρο» από τις εκδόσεις Πόλις.
Αυτό το βιβλίο θα γνωρίσουμε εδώ απόψε. Ένα βιβλίο που είχα τη χαρά να το κρατήσω στα χέρια μου αμέσως μόλις κυκλοφόρησε, μιας και η Ελένη με τίμησε με την αγάπη και την εμπιστοσύνη της. Μόλις τέλειωσα την ανάγνωση,  έστειλα ενθουσιασμένη ένα μήνυμα στην Ελένη για να τη συγχαρώ για τη λογοτεχνική της φλέβα και φυσικά να της ευχηθώ μια καλή και γρήγορη συνέχεια.
Γιατί, φίλες και φίλοι, εάν για κάποιους είναι έκπληξη ότι η Ελένη έγραψε βιβλίο, θα αποτελέσει ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη ότι όχι απλώς γράφει, αλλά γράφει καλά, και υπόσχεται πολλά στο χώρο της Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Προσωπικά λατρεύω τις μικρές ιστορίες και δεν συμφωνώ με όσους θεωρούν ότι το Διήγημα είναι εύκολο είδος και δεν το προτιμάνε (γι' αυτό και χάρηκα πολύ όταν η Καναδέζα Άλις Μονρό, συγγραφέας αποκλειστικά διηγημάτων, κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας). Πιστεύω ότι η μικρή φόρμα απαιτεί μεγάλη μαεστρία καθώς ο συγγραφέας, σε αντίθεση με τον συγγραφέα μυθιστορήματος που έχει στη διάθεσή του άπλετες σελίδες και χρόνο, στο διήγημα αυτός πρέπει σε λίγο χρόνο και σε λίγες σελίδες, μερικές φορές σε μία μόνο σελίδα, να μας γνωρίσει τον ήρωα, τον ψυχισμό του, να αιτιολογήσει τις πράξεις και τη διάθεσή του της στιγμής, και να μας συναρπάσει και συγκινήσει.
Κάτι που η Ελένη Στελλάτου καταφέρνει πολύ καλά στα
Διηγήματα της συλλογής ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ.
Οι ιστορίες της είναι φωτογραφικά στιγμιότυπα που έχουν ληφθεί από μια κάμερα, το μάτι της συγγραφέα, με μεγάλη ευαισθησία, τέτοια που αντιλαμβάνεται τα πάντα, και τα φανερά και τα κρυμμένα, ενώ η Φύση με τα στοιχεία της, τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τα δέντρα, τα ζώα είναι πανταχού παρούσα.
Τα διηγήματά της, δοσμένα με εκφραστική λιτότητα, οικονομία λόγου,  φανερώνουν την ευαίσθητη και διεισδυτική ματιά της, αλλά και την ευελιξία της στις περιγραφές των ηρώων, καθώς με άνεση περιγράφει πότε ένα μωρό, πότε έναν ηλικιωμένο, πότε μια γυναίκα, και άλλοτε έναν άντρα. Κάποια από αυτά, όπως το Αλογάκι με άρωμα φράουλα και Στη Σέλα, με συγκίνησαν ιδιαιτέρως, επειδή δείχνουν ότι η συγγραφέας θυμάται καλά το παιδί που υπήρξε κάποτε, και από την άλλη δείχνουν ότι διαθέτει την ευαισθησία που χρειάζεται για να προσεγγίσει μια ηλικία στην οποία θα περιέλθει στο μέλλον.
Η Ελένη Στελλάτου στις ιστορίες της ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΠΡΟ θίγει θέματα όπως η μοναξιά και η μοναχικότητα, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, ο μακροχρόνιος πόνος από πληγή που δεν επουλώνεται, η αλλαγή των ανθρώπων στο χρόνο, η ρουτίνα μιας βαρετής δουλειάς, η απόλαυση της Φύσης.  Σε κάποιες ιστορίες ενυπάρχει το στοιχείο του τραγικού, ενώ σε άλλες υπάρχει λεπτό χιούμορ. Τέλος, η συγγραφέας καταδύεται και αναλύει εκπληκτικά τον παιδικό κόσμο της αθωότητας και της φαντασίας, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο παιδεύονται συχνά τα παιδιά επειδή αποδίδουν στα πράγματα σημασία μεγαλύτερη από την πραγματική. 
Και στο σημείο αυτό, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια τελευταία σκέψη που μου γεννήθηκε αφού τέλειωσα την ανάγνωση του βιβλίου της Ελένης:

Οι άνθρωποι περνάνε δίπλα μας, πολλούς τους βλέπουμε συχνά, κάποιους καθημερινά. Νομίζουμε ότι τους ξέρουμε, επειδή έχουμε μαζέψει διάφορες πληροφορίες γι’ αυτούς, εγώ τις λέω «άχρηστες πληροφορίες», όπως πόσων ετών είναι, τι σπίτι έχουν, τι αυτοκίνητο, τι επαγγέλονται, πού εργάζονται. Λοιπόν, θα έλεγα, ότι όσο τους ξέρει μια Δημόσια Υπηρεσία που έχει καταχωρημένα στις καρτέλες της αυτά ακριβώς τα στοιχεία, άλλο τόσο τους ξέρουμε και εμείς. Δηλαδή, καθόλου.

Ευτυχώς, όμως, στον κόσμο αυτό, υπάρχουν οι συγγραφείς, οι λογοτέχνες, που όπως και η Ελένη Στελλάτου, με ματιά διεισδυτική, με ευαισθησία και ενσυναίσθηση, καταφέρνουν να συλλάβουν όλα τα μικρά, τα αληθινά, τα ουσιαστικά, διαπερνούν το κάλυμμα της εμφάνισης και μπαίνουν στην ψυχή των αντι-ηρώων της εποχής μας, και μας τους γνωρίζουν.
Κι έτσι, γνωρίζουμε κι εμείς τον εαυτό μας και ξαναβρίσκουμε την ανθρωπιά μας!








Για το βιβλίο επίσης μίλησαν οι: Ελένη Κίτσου, κριτικός λογοτεχνίας, και Βαγγέλης Προβιάς, συγγραφέας. Αποσπάσματα διάβασε η Μαρία Σπυροπούλου. Την εκδήλωση έκλεισε ο Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, σολίστ κιθάρας και καθηγητής κλασσικής κιθάρας, παρουσιάζοντας το μουσικό έργο σε τρία μέρη La Cathedral, Augustin Barrios Mangore.











Η Ελένη Στελλάτου γεννήθηκε στην Αθήνα (1978) με καταγωγή από Κεφαλλονιά και Σπάρτη. Σπούδασε Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Φαρμακείου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Η συλλογή διηγημάτων «Το Κόκκινο και το Άσπρο» από τις εκδόσεις Πόλις, Μάρτιος 2018 είναι το πρώτο της βιβλίο και είναι αφιερωμένο στα τρία παιδιά της. Ζει και εργάζεται ως φαρμακοποιός στο Λουτράκι Κορινθίας.