Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΦΥΛΑΚΗ, της Έλενας Γεωργίου
Μια γοητευτική και σύνθετη ιστορία για την μητρική υπερπροστατευτικότητα
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Δήμου Σικυωνίων η παρουσίαση του Διηγήματος της Έλενας Γεωργίου "Η αγκαλιά που έγινε φυλακή", την Κυριακή 28 Ιουνίου 2026.
Στην ομιλία μου, που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω, έθιξα τον τρόπο με τον οποίο η υπερπροστατευτικότητα της μητέρας επιπλέον υπονομεύει όχι μόνο τη σχέση του ζευγαριού, αλλά και την ανάπτυξη μιας υγιούς και απαραίτητης σχέσης πατέρα και παιδιού:
Κιάτο, Κυριακή, 28-06-2026
Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που βρίσκομαι
εδώ σήμερα, στην παρουσίαση της Αγκαλιάς που έγινε φυλακή, αυτής της
γοητευτικής και σύνθετης ιστορίας, της αγαπημένης μου φίλης Έλενας Γεωργίου,
όχι μόνο λόγω της φιλίας μας, αλλά και επειδή αυτό το βιβλίο το γνώρισα από τη
στιγμή της γέννας του.
Πράγματι, ήταν ένα πρωινό του Φλεβάρη
του 2023, σε μια συνάντησή μας στο σπίτι της, όταν η Έλενα μου έδωσε το
χειρόγραφο της Αγκαλιάς, που τότε είχε άλλο τίτλο, να το διαβάσω. Το διάβασα
αμέσως, και με συνεπήρε η ιστορία που έκρυβε πρωταρχικές αλήθειες της ζωής. Με γοήτευσε η λιτή γραφή, οι ζωντανές
περιγραφές και η δύναμη των εικόνων, καθώς επίσης με συγκίνησε η ευαισθησία, η
φαντασία, η αγάπη και η δύναμη επικοινωνίας που χαρακτήριζαν την ιστορία.
Της είπα ότι το έβρισκα υπέροχο και ότι
δεν έβλεπα την ώρα να το δω τυπωμένο βιβλίο, και θέλω να την ευχαριστήσω και
από δω για την τιμή που μού έκανε εκείνη την ημέρα, γιατί πάντα είναι τιμή να
διαβάζεις, και μάλιστα πρώτος, ένα χειρόγραφο. Στη συνέχεια με χαρά ανέλαβα την
επιμέλεια και βοήθησα την Έλενα να επιλέξει τίτλο από διάφορους που είχε στο
μυαλό της. Με ακόμα μεγαλύτερη χαρά κράτησα αργότερα στα χέρια μου ως τυπωμένο
βιβλίο αυτό το μικρό διαμάντι.
Όμως, δεν θα σας μιλήσω για τα προφανή
θέματα του βιβλίου, την υπέρ-προστατευτικότητα και την υπερβολική αγάπη της
μητέρας, τη θέσπιση ορίων και την αλληλεξάρτηση, το φόβο και την ελευθερία, και
άλλα, ουσιαστικά και ενδιαφέροντα. Γι’ αυτά σας μίλησαν άλλοι, περισσότερο
γνώστες του θέματος και καταλληλότεροι από μένα.
Εγώ θα σταθώ σε δυο-τρία σημεία της
εξέλιξης της ιστορίας, που μου γέννησαν κάποιες σκέψεις τις οποίες θέλω και να
μοιραστώ μαζί σας:
Στη σελίδα 17 διαβάζουμε ότι «Οι βόλτες
με τον αγαπημένο της στο δάσος και τη λίμνη αποτελούσαν τώρα παρελθόν. Και τις
νύχτες γέμιζε την αγκαλιά της με το παιδί της».
Και στη σελίδα 21 διαβάζουμε: «Τώρα πια
δεν είχε καθόλου χρόνο για τον αγαπημένο της. Έτσι αυτός, αφού δεν ήταν πια
αγαπημένος κανενός, ένιωσε πως δεν χωρούσε ανάμεσα στους δυο τους (μητέρα και
παιδί) και αποφάσισε να φύγει».
Ας σταθούμε σ’ αυτά τα δύο σημεία: Η
αγκαλιά της τις νύχτες γεμίζει με το παιδί της και ο αγαπημένος της νιώθει πως
δεν χωράει πια ανάμεσά τους και αποφασίζει να φύγει.
Ίσως θα έχετε κι εσείς ακούσει μια ρήση
των παλιότερων, ότι τα παιδιά ενώνουν αλλά και χωρίζουν. Το γνωμικό δεν
σημαίνει φυσικά ότι τα παιδιά έχουν την ευθύνη για τον οποιοδήποτε χωρισμό ούτε
ότι ο ερχομός τους στη ζωή αναπόφευκτα θα φέρει έναν κάποιου είδους χωρισμό. Το
ζευγάρι απομακρύνεται επειδή οι δυο τους ξεχνούν να χορεύουν ταγκό μαζί,
βρίσκονται σε σύγχυση σχετικά με το ρόλο τους, και σταδιακά παύουν να
επικοινωνούν.
Αυτή τη σύγχυση, αυτό το μπέρδεμα
σχετικά με το ρόλο του γονέα και κυρίως της μητέρας, που το παρακολουθούμε στην
ιστορία της Αγκαλιάς που έγινε φυλακή, της Έλενας Γεωργίου, και όπου θύματα
είναι και τα τρία πρόσωπα, οι γονείς και το παιδί, το βλέπουμε να συμβαίνει
γύρω μας και σε αρκετά νέα ζευγάρια.
Με την υπέρ-προστατευτική συμπεριφορά
της, η μητέρα δεν ψαλιδίζει μόνο τα φτερά του παιδιού της, δεν εγκλωβίζει μόνο
τον εαυτό της σε μια λανθασμένη υπόσχεση, σε έναν παράλογο όρκο, σ’ ένα βαρύ
φορτίο, αλλά, αφού εξορίσει τον σύντροφό της από την αγάπη της, επιπλέον τον
ακυρώνει ως πατέρα και τον περιορίζει στον ρόλο του θεατή. Δεν του αφήνει χώρο
να ασχοληθεί κι αυτός με το παιδί του, να αναπτύξει μια συναισθηματική σχέση
μαζί του, και να το βοηθήσει να χτίσει την αυτοπεποίθηση και την προσωπικότητά
του.
Με λίγα λόγια, με τον υπέρ-προστατευτικό
τρόπο της, η μητέρα εμποδίζει την ανάπτυξη μιας υγιούς, φυσιολογικής σχέσης
ανάμεσα στον πατέρα και το παιδί, μιας σχέσης που είναι απαραίτητη για την
ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού. Κι αυτό το κάνει προς όφελος της
δικής της σχέσης με το παιδί, η οποία αν και χαρακτηρίζεται από υπερβολική
αγάπη και καλές προθέσεις, ωστόσο δεν είναι καθόλου αποτελεσματική.
Συμπέρασμα: Αρχικά, όλοι, ως βρέφη,
βιώνουμε μια ενότητα με την μητέρα, η οποία αποτελεί τη βάση της
συναισθηματικής μας επιβίωσης. Στη συνέχεια, από τη σχέση αυτής της
αποκλειστικότητας, μεταβαίνουμε σταδιακά σε μια σχέση που αρχίζει να αφήνει
χώρο και για άλλους ανθρώπους, και κυρίως τον πατέρα.
Το παιδί έχει τεράστια ανάγκη από την
πατρική αποδοχή και τη συναισθηματική διαθεσιμότητα του πατέρα. Όσο
αποτελεσματική και λειτουργική και αν είναι μια μητέρα στο ρόλο της, πάντα θα
είναι ακόμα καλύτερα για το παιδί, αν υπάρχει η συμμετοχή του πατέρα.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ και πάλι
στην Έλενα να είναι καλοτάξιδη η υπέροχη Αγκαλιά της!
Σας ευχαριστώ!
Αγγελική Μπούλιαρη
