Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

ΑΣ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΜΕΤΑΞΩΤΑ ΚΑΙ ΑΣ ΦΥΣΑΕΙ

(This yellow bus ran on 18-10-2012 at 8.30 a.m.)

«Δεν θέλω απλά να επιβιώνω, θέλω να ζω!» Έτσι είπε ένας συμπαθέστατος νέος στην τηλεόραση. Και τον συμμερίζομαι με πόνο ψυχής. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην τον συναισθάνομαι, όταν έχω τρία παιδιά της ηλικίας του που ξαφνικά ένα ωραίο πρωί ξύπνησαν σε μια τρικυμία κι αρπάζονται από τις σανίδες των χαλασμένων τους ονείρων για να σωθούν;
Αλλά αμέσως, το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει και ως συνήγορος του διαβόλου να αναρωτιέται. Αναπόφευκτο, πώς να το κάνουμε, Σωκράτη μας δίδαξαν στο σχολείο, τη διαλεκτική, την αναζήτηση, «το γιατί των γιατί» όπως εξαιρετικά την ανέδειξε ο Νίκος Θέμελης στη δική του «Αναζήτηση».


Δηλαδή, το χρήμα – περισσότερο χρήμα! – από μόνο του, οι αριθμοί, τα χαρτονομίσματα και κέρματα, θα ανεβάσουν την ύπαρξή μας σε ανώτερο επίπεδο; Αν αυτό ισχύει, τότε όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια της ευημερίας θα μας είχαν φέρει σε ένα τέτοιο υψηλό επίπεδο ύπαρξης ώστε τώρα θα μας είχαν καταστήσει ικανότατους να διαχειριστούμε την κρίση ή ακόμα καλύτερα θα την είχαν εμποδίσει…

Ένας καλός μου φίλος συνηθίζει να λέει: «Τα λεφτά δεν είναι το παν. Είναι το άπαν!» με την έννοια ότι το χρήμα σου προσφέρει τη δυνατότητα επίλυσης προβλημάτων. Αλλά και πόσα προβλήματα δεν προκαλεί;  Η διαφθορά μέσω του χρήματος γεννάει μέγιστα δεινά. Και σήμερα όλοι μας το καταλαβαίνουμε αυτό.




 
Όμως, ίσως, έτσι νομίζουν πολλά σημερινά παιδιά, πως, δηλαδή, το χρήμα από μόνο του αρκεί, επειδή μεγάλωσαν ως καλομαθημένα πριγκιπόπουλα. Κυρίως με το ‘πλήθος’, και όχι με την ‘ουσία’.

Πολλά ρούχα, ακριβά ρούχα, πολλά κινητά, ένας ποταμός από συσκευές που εκπροσωπούν την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, γίνε ο πρώτος από τους φίλους σου που θα αποκτήσεις αυτό ή το άλλο, συνέχισε, φίλε μου, να απολαμβάνεις το προϊόν μας, οι γονείς πληρώνουν, και γιατί όχι, αφού έχουν λεφτά, πολλές έξτρα ντουλάπες για να χωρέσουν τα αμέτρητα ζευγάρια παπούτσια, πολλά περιοδικά λουσάτα, με πολλές λέξεις ξενόγλωσσες, συντακτικώς και γραμματικώς ατάκτως ερριμμένες, ίσως επειδή στα ελληνικά θα φάνταζαν φτωχές, μπορεί και γελοίες ή προκλητικές, πολλά αυτοκίνητα, του μπαμπά, της μαμάς, άρα ‘δικά μας’, πολλές αλλαγές, μαλλιών, στήθους, προσώπων, σωμάτων, φύλων.


Τη θέση των βιβλίων πήραν τα παραπάνω περιοδικά και οι πολλές και πάμπολλες ανάκατες ειδήσεις στο ίντερνετ. Τη θέση των φίλων μας στην πραγματική ζωή πήραν οι πολλές αρέσκειες (Likes), στην κοινωνική δικτύωση, όσο πιο πολλές, τόσο πιο καλές, αχ να φτάναμε και το ρεκόρ των εκατό, διακοσίων, τριακοσίων!

Τη χαρά πολλών μορφών δημιουργίας πήρε η βαρεμάρα πολλών, ατέλειωτων καφέδων και η έως υπερβολής πληκτική ξεκούραση και προσωπική περιποίηση.



Την καλοσύνη, την ευγένεια και τους καλούς τρόπους αντικατέστησαν η έλλειψη σεβασμού και το θράσος, η αδιαφορία και η πονηριά. Πάνω απ’ όλα συνεχείς υπολογισμοί οφέλους και ζημίας, όπου ζημία λογίζεται και το διαφυγόν κέρδος…


Αντί να παρακολουθούμε λογοτέχνες, ποιητές, επιστήμονες, σοφούς, βλέπουμε ξόανα και ακούμε παπαγάλους, καθώς ιδρώνουν στον αγώνα δόξας και ματαιοδοξίας. Όχι ότι δεν βλέπουμε κάποιες φορές άτομα και από την πρώτη κατηγορία να κυνηγούν τη δόξα μέσω ενός βραβείου ή άλλης διάκρισης για την τέχνη ή την επιστήμη τους, αλλά σε τελική ανάλυση, πολύ σωστά πράττουν! Κάθε τέχνη έχει τον κόπο της και το κοινό της. Γιατί όχι;

Αλλά ας τα δούμε όλα αυτά από μια απόσταση. 
Ας δοκιμάσουμε να αφαιρέσουμε λίγη έστω από τη σπουδαιότητά τους. 
Ας βγάλουμε ‘τα μεταξωτά’ και ας φυσάει! 
Και ας αντιμετωπίσουμε αυτά που πιθανόν θα μας βρουν. 
Θα είναι τόσο φοβερά όσο νομίζουμε; Τόσο που δεν θα μπορέσουμε να τα αντέξουμε;





Και με το νου μας, την ταχύτερη μηχανή του χρόνου, ας γυρίσουμε για λίγο πίσω στα παλιά, στη δεκαετία του 1950-60. Τότε που το στιλό Bic κόστιζε 1,50 δραχμή και βλέπαμε με απελπισία τη στάθμη του μελανιού να κατεβαίνει και το μαύρο να αραιώνει πάνω στις γραμμές του τετραδίου, επειδή γνωρίζαμε ότι την ίδια αμήχανη έκφραση θα έπαιρνε και το πρόσωπο της μητέρας όταν θα της το ανακοινώναμε. Και επίσης με απελπισία βλέπαμε το μολύβι μας να χρειάζεται ξύσιμο την ώρα που ετοιμάζαμε τα μαθήματά μας στο σπίτι. Και δεν είχαμε ξύστρα, και τα βάζαμε με τον εαυτό μας, επειδή δεν είχαμε προνοήσει να το ξύσουμε στο σχολείο με την ξύστρα του τυχερού συμμαθητή μας…




Και ας αναρωτηθούμε: Μήπως ξεχάσαμε τα εφόδιά μας για τις δυσκολίες;
Ας θυμηθούμε: Υπάρχει πάντα ο Άνθρωπος! Υπάρχει το μυαλό μας! Αυτό δεν μπορεί κανείς να το πάρει! Υπάρχουν τα Βιβλία! 


Ας γυρίσουμε πίσω στις λέξεις μας!» (Γιάννης Φιλιππίδης, «Ζωή με λες»).

Ας γυρίσουμε πίσω σε κάποιες παλιές αξίες μας, σ’ όλα εκείνα τα πολύτιμα πράγματα που δεν χρειάζονται χρήματα για να αποκτηθούν, επειδή τα πολυτιμότερα πράγματα στη ζωή δεν αγοράζονται! 

Ας γυρίσουμε στη φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη.





Ας γυρίσουμε πίσω να πάρουμε δύναμη απ’ όσα διδαχτήκαμε και αγαπήσαμε ως παιδιά!






Ναι, αναμφίβολα περνάμε δύσκολα. Δυσκολότερα από πριν. Ίσως εξίσου δύσκολα με τα παλιά μας χρόνια. Όμως, αν κοιτάξουμε από ψηλά, αυτή τη γη, αυτόν τον πλανήτη, θα δούμε γωνιές του όπου υπάρχει πραγματικά ανυπόφορη δυστυχία, όπου η ζωή και η ακεραιότητα δεν έχει καμιά αξία, ενώ η απλή επιβίωση είναι το υπέρτατο αγαθό!




 ΥΓ: Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αγάπη και απόλυτο σεβασμό προς τις απόψεις, τις επιθυμίες και τον αγώνα όλων, αλλά απευθύνεται περισσότερο σε όσους από μας βρίσκουμε κάποιο λόγο να είμαστε ευγνώμονες όταν ξυπνάμε το πρωί.





1 σχόλιο:

  1. Very good Angeliki,yes,we are luckier than some people and some people are luckier than us,everything is relative.As you say past generations had it harder than us but they seemed to be happier than we are,they just "got on" with life.
    Just think how much money we spend on unessential things,unessential to life that is....computers,mobile phones(which for me are the worst of all!),ipads,internet connections,dvd players,i could go on and on but you get my drift.
    If we could all take the plunge and stop all this,how much extra cash would we have in these difficult times,we would see more of our friends and get out more instead of click,click clicking away all night.
    We have too much and we want more,my father once said a very wise thing,....young people today at the age of twenty,want what their parents have at the age of fifty,without the hard work,he also said never aquire a credit card(and i never have)if you can"t pay hard cash for something,then you can"t afford it so don"t buy it.Another of his sayings was...never a borrower or a lender be.Old values as you mentioned.
    We should have a big think about how the previous generation managed their lives and take a leaf out of their book, then maybe we can not only survive but live as well.Happily.
    To end on a lighter note,money is not everything but it certainly helps!

    ΑπάντησηΔιαγραφή